خدا نزديک است!

رسيدن به خدا بسيار آسان است چون خداوند، خود به ما نزديک است؛ «نحن أقرب اليه من حبل الوريد؛ ما از رگ‏گردن به او نزديکتريم». گويا ارتباط ما با خدا اين‌گونه است که اگر خدا در نقطه‏ای از روی زمين ايستاده باشد و من پشت او باشم، بايد دور کره زمين راه بروم، تا به او برسم! و حال آن‌که اگر روی خود را برگردانم، خيلی آسان‏تر به او می‏رسم. گاه خود ما اعمال و کارها را سخت می‏کنيم!
امام سجاد عليه‌السلام می‏فرمايد: تو از خلق خود پنهان نيستی، مگر اين‌که اعمال خراب آن‌ها ميان تو و آن‌ها فاصله ‏شود. يکی از آن اعمال همين است که اشتباه می‏رويم و دور کره زمين را می‏چرخيم، ولی روی خود را بر نمی‏گردانيم. «وجه‌اللهی که اوليا به آن رو می‏کنند، کجاست؟» هر طرف روکنيم، وجه اللّه همان طرف است. فقط بايد روکنيم!
من می‏پذيرم که آن‌چه داريم زيبا و خوب است. عشق، محبت، سوز و... همه حرف‌هايی که شما بهتر از من می‏دانيد، آيا برای ماست يا برای ديگری است؟ آن ديگری، جز خداوند است؟ اگر برای اوست، پس بنگريم که چه‌گونه از آن استفاده می‏کنيم.
کليد درمان رذائل همين است؛ اگر خدا را باور کنم، ديگر دزدی و غيبت نمی‏کنم. حسودی نمی‏کنم. مثلاً اگر دوستان تعريف می‏کنند که آقای فلانی خيلی مرد خوب و باسوادی است، فوراً می‏گوييم: «بله! اما موفق به نماز شب نيست!» اين گفته يعنی: من موفّقم! می‌خواهم او را زمين بزنم؛ چون فکر می‏کنم، بناست محبوب‏تر از من شود! اگر دنبال محبوبيت هستيم، باید ديگران را رها کنيم و دنبال کسی که محبوبيت را اعطا می‏کند، برويم. اگر با اين ديدگاه جلو رفتيم، خواهيم ديد که ترسی از گذشته و آينده نداريم. راحت زندگی می‏کنيم، چون يکی هست که همه کاری از او برمی‏آيد، فقط کافی است من اندکی ارتباط داشته باشم.

گفتاری از حجةالاسلام دکترمرتضی آقاتهرانی

تبيان